ningyomatsuri

Tsja het is nu eenmaal dé rage van het najaar 2009 en ergens voelde ik me al hopeloos achterlopen. Maar ook ik zit thuis op de bank: griep. Dagen liep ik al hoestend rond met kleine pijntjes, tandjes op elkaar een gaan met die banaan. Immers tracht ik te leven volgens het credo: geen koorts = niet ziek. Helaas. Vanmiddag om 13:00 naar huis gestuurd door projectleider en eenmaal thuis besloot mijn lijf mij extra te motiveren om thuis te blijven: tada koorts!
So desu...ik snap het al, ik blijf al thuis.

Voor mij al weer de derde baravond met Inanna H'Yvannon, bloedelf extra-ordinair ; ) Het is veruit mijn lievelings personage. Er zit een ongelooflijke hoeveelheid aan achtergrond, diepgang en tijd in het poppetje en ze bezit een garderobe waar mijn Toreador Primogen jaloers op is. De bloedelfen groep is leuk, de Charmsfeer is geweldig (al mis ik de laatste evenementen een beetje de oude saamhorigheid onder de spelers) en Charm is gewoon een goed, solide evenement, altijd tot in de puntjes verzorgd.

Hoewel het maar een avond en een ochtend spelen is was deze baravond best een heftige, eentje waar ik zowel naar uit- als tegenop zag, want deze keer nam Inanna afscheid van haar Grote Liefde Artamir. Ze hebben beiden hard moeten knokken om bij elkaar te zijn en net wanneer er wat rust lijkt te komen moeten ze uit elkaar. Ze gaan elk een andere route lopen naar de Stad der Schaduwen, de thuisstad van de bloedelfen, welke wordt belegerd door ondoden. Het spel op de baravond kon twee kanten opgaan en het was voor mij, tot op het laatste moment, nog niet duidelijk of ik de volgende reeks zou gaan spelen of NPCen. Ik heb een tijd rondgelopen met het idee om IC mee te gaan met Artamir, wat zou betekenen dat Inanna zou scheiden van haar bloedelfen groep. Het bleef lang spannend, tot vlak voor tijd-uit zelfs! Maar de groep had bijzonder goede argumenten en dus hebben de twee geliefden alsnog hun wegen gescheiden. Stiekem was ik nog niet klaar met het onderlinge spel en het knaagt een beetje dat het zo is afgekapt, want hoewel de IC reis drie a vier maanden duurt en ze elkaar wel 1000 keer hebben beloofd om het te overleven en om elkaar te ontmoeten bij de stad blijft het feit dat het OC twee jaar gaat duren voor het zover is en, nu ja twee jaar is best wel lang... 

Maar een tijdje uit elkaar brengt ook weer ander spel met zich mee en er staat nog een hoop op stapel voor Inanna. Ze heeft bijvoorbeeld Amelie beloofd haar de elfentaal te leren, mits ze wordt geholpen het haar eigen uitspraak van de mensentaal. Uriël heeft haar gevraagd om magie lessen en ze is zelf nog bezig met een magie onderzoek. Verder gaat ze Anarion harder nodig hebben dat ze zelf ooooit zal toegeven, al is het maar om wat meer zicht te krijgen in de ondoorgrondelijke wegen van Aurora.
Inanna, die begon als de grote afstandelijke uberbitch blijkt toch niet zo gemeen en harteloos te zijn. Sterker nog, ze is de grote softy van de bloedelfen groep. Langzaamaan beginnen ook andere spelers dat door te krijgen en dat brengt verschrikkelijk leuk spel met zich mee..

Dus we zijn op weg naar onze Stad, dwars door Saurussen en Beestlingen gebied. Het is vleiend en een beetje eng dat onze achtergrond en de Stad der Schaduwen een rode lijn vormt in het overkoepelende plot van Charm. Het is lastig en best spannend om je kindje uit handen te geven aan spelleiding, zeker omdat we er alle vier hard aan hebben geschreven om het tot leven te wekken. Ieder van ons heeft een uitgebreide  familie, waar we ook contact mee hebben. We hebben elk een eigen deel van de stad voor rekening genomen en ik heb daarom de Magiërs Toren en haar deel van de raad tot leven geschreven. Al met al is het best een monsterlijk grote setting geworden om eerlijk te zijn, we zouden er zelf een evenement mee kunnen beginnen :P Maar dat krijg je vrees ik, als je drie fervente schrijvers bij elkaar zet. Ik hoop dat we er voorlopig mee doorkunnen. Ik heb een hoop plezier, de andere bloedelfjes ook en hoewel we (soms) onuitstaanbaar zijn hoop ik dat we ook wat positiefs toevoegen aan de setting. 
Ik ben er nog niet klaar mee, ik hoop jullie ook nog niet ; )





   

Adieu mes amis, ik zit met de Sjig en mijn ouders een weekje in Athene! Woei!

Mijn eerste twee dagen werk waren DRUK! Het werk is zozo, maar het schijnt leuker te worden in oktober, als er een nieuw deel van het project ingaat. Mijn collega's komen allemaal van TTP, zijn jong en de meesten hebben een letteren studie achter de rug, twee hebben zelfs ook geschiedenis gestudeerd! Het klikt allemaal erg leuk en dit maakt het werk automatisch ook leuker. Donderavond was er een Meet&Greet van ttp. Veel gebabbel en genetwerk onder het diner, praatje over het bedrijf en vervolgens een workshop van maar liefst 1.5 uur. Voor ik het wist stond ik in een kring handjes vast te houden en mensen buiten te sluiten, of juist in de kring op te sluiten. Nu ben ik best wel van de zweef....dit had weinig te maken met zweef en na een volle en drukke dag was het mij eigenlijk een tikje te veel. Ik ben dan ook direct na de workshop om 21;30 naar huis gegaan zonder nog eens gezellig na te borrel en thuis heb ik een nieuwsgierige Gijs afgepoeierd en ben ik als een blok in slaap gevallen.
De volgende avond had ik een projectuitje eten en bowlen wat stiekem ook wel erg leuk was. Al met al misschien een beetje een overdosis DIV...maar tot nu toe bevalt het allemaal prima!

Zoals de titel al doet vermoeden: geen post over Aon van mij. Ik heb er genoeg over gezeurd, er is genoeg over gezegd, klaar. Op naar de volgende. Er zijn namelijk een hoop andere dingen die mij bezig houden momenteel, waardoor er ook weinig tijd is om te reminisceren (wat is dat toch een prachtig woord...) De afgelopen drie dagen was ik vrij, maar tegelijkertijd ook vrij druk. Maandag een bezoekje met mama aan de hermitage in Amsterdam. Museum ende kostuumfreaks onder ons, ik kan maar een ding zeggen: gaan!
Dinsdag en woensdag waren dagen echt voor mij, vrije dagen...gevuld met huishouden, het schilderen van een kast, het doen van boodschappen en het inlezen voor de IND, het fixen van een poncho voor oma, het opruimen van de spullen van Aon. Maar nu, om half drie, is het ook echt mijn eigen tijd...wat te doen, wat te doen?
Ik ben al twee dagen nerveus voor morgen, misschien stom, maar een nieuwe baan is toch een beetje eng..of spannend. Tig keer heb ik de NS site gecheckt over hoe er te komen, zijn er geen storingen? Ga ik het kunnen vinden? Ahh! ik kan nog niet inloggen voor mijn uren registratie...wat nu als ik het allemaal niet snap/dit niets voor mij is/ ze allemaal gemene IT monsters blijken die niets liever doen dan mij op mijn fouten wijzen en me uitlachen achter mijn rug om...wel, in zo'n bui ben ik dus. Het is maar goed dat Gijs de hele dag moet werken.

Beetje vreemde dag vandaag: mijn laatste werkdag bij de Godin. Gisteren belde al een aantal vaste klanten om me gedag te zeggen en vandaag komen er nog een paar langs om hetzelfde te doen. Ik weet nog niet wat ik er van moet denken. Ik heb ontzettend veel zin in mijn nieuwe baan, maar hier gedag zeggen doet ook een beetje pijn, heb er tenslotte ook wel 5 jaar gewerkt. We zullen zien wat de dag brengt, vanavond met Charissa uit eten. Weg is niet echt weg-weg. Natuurlijk blijf ik voorlopig nog om de hoek wonen en kan ik gewoon zo nu en dan langs voor een kopje koffie. Maar het naaiwerk, de (soms best heel bijzondere) klanten en het sfeertje, dat laat ik vandaag achter. RAAR!

Het is officieel, (wel technisch gezien nog niet geheel, want ik teken morgen pas contracten) ik heb een nieuwe baan! Maandag had ik een sollicitatiegesprek met een niet geheel uitgeslapen, maar wel pittige tante van het IND. Kantoorkamertjes gezien, archief gezien, handjes geschud, muur met poezenfoto's bewonderd...en toen had ik de baan. Vandaag een eerste email gehad met página's aan info over het project, ow jee ik zal me echt goed moeten gaan verdiepen, het is allemaal best ingewikkeld. Wel spannend hoor en ook wel heel echt, ben zelfs al uitgenodigd voor een project uitje 25 september, terwijl ik 24 september begin. WOEI!

Geen nieuwe baan voor mij, althans nog niet. Stadsarchief ketste op het allerlaatste moment af. Ik had al de finale gehaald en ging bijna door voor de wasmachine, het was een nek aan nek race en uiteindelijk verloor ik het op de reistijd. Jawel, ik woonde verder weg dan sollicitant nummer 2 en omdat Stadsarchief ook op de kleintjes let besloten ze dat een werknemer op de fiets voordeliger was dan een werknemer in de trein. Het zij zo.
Wel werd ik vandaag twee keer gebeld door detacheringsbedrijf met de vraag of ik interesse had in een ander project en ga ik nu dus op voor een functie bij de TU Delft en eentje bij de IND in Rijswijk. Er is dus nog steeds hoop! Maar even balen mag ik best....

Wonder boven wonder wisten we naast het eten voor de hele groep, ook nog eens onze eigen spullen in het autootje te tetrissen. Bijna waren we klaar, nog even tanken, bandenspanning controleren en dan mooi om 10:00 wegrijden zodat we niet al te laat op het DF terrein zouden aankomen. Helaas faalde het plan al bij het tanken....er scheurde een benzineleiding en benzine liep met straaltjes onder het autootje vandaan. Paniek!
Volgepakt richting de garage gereden waar jongste medewerker met een nonchalant "ow dat fixen we wel even" het stuk slang waar het gat in zat onder de auto uit knipte om de rest van de slang vervolgens weer ergens aan te frotten. Uiteraard was nu de slang te kort en de benzine vloeide rijkelijk over de straat. Al vloekend werd het autootje richting de brug gereden waarna de baas van de garage kwam vertellen dat er eigenlijk geen tijd voor was....volgende week misschien. Maar baas besefte ook wel dat hij dit misschien had moeten melden voor ze de auto kreupel hadden geknipt en dus werd onze racer alsnog geplakt en konden we om 12:00 (nog niet geheel gerustgesteld) op weg.
Toen we eindelijk om 17:00 het terrein op reden stonden de tenten al en was binnen afzienbare tijd alles ingericht en uitgepakt. Ik heb een heerlijke drachenfest gehad! Het was relaxed met een prettige sfeer, ik heb alles kunnen doen wat ik wilde doen en meer zelfs. Het was absoluut geweldig!
Gisteren naar huis was ook even een beproeving, maar we hebben rustig gereden en nog heerlijk gegeten in een restaurantje in Bunnik. Om 22:00 ( het vroegste ooit) konden we op de bank ploffen, thee drinken, douchen en naar bed.
Wellicht later nog een grootse post over DF zelf, maar nu eerst opruimen opruimen opruimen...

Last minute, nog even voor DF werd er voor mij een sollicitatie ingepland bij het stadsarchief in A'dam. Hevig voorbereid met kant en klare lijstjes in mijn hoofd over goede kanten, verbeterpunten, motivaties en ambities kwam ik er een kwartier te vroeg aan. Geen enkel probleem, ik was nog niet binnen en een lijst aan het invoeren voor een bezoekers kaart of V. van het detacheringsbedrijf  kwam me al halen. Gaf me mooi de kans om nog even een blik te werpen op de concurrentie die werd uitgezwaaid.
Niet lang erna kwam ook G. van stadsarchief en kon het sollicitatiegesprek in de kleine directiekamer beginnen. Het gebouw zelf was trouwens prachtig, overal nog originele lambrisering, plafonds en groen linnen tegen de muur...wow!
G. begon met een uitgebreide uitleg over de projecten en hoe mensen daarbinnen funcioneren. Hij vroeg een of twee algemene dingen over mijn werk bij het Geldmuseum en wat ik leuk vond aan digitaliseren. We waren een kwartier aan het praten, mijn bekertje water was nog half vol toen hij zei: "Zo, ik heb geen vragen meer....heb jij nog vragen?" Een beetje overdonderd keek ik de man aan, ik had toch een gesprek van een uur? Maar goed, vragen...dan maar iets vakinhoudelijks. Enthousiast begon hij uit te leggen en te vertellen en 25 minuten nadat ik mijn kont in een antieke stoel had laten zakken mocht ik al weer weg. Onzeker staarde ik nog wat naar V. die knikte en vervolgens vroeg om een gesprekje met G. waarna hij mij beloofde smiddags te bellen.
Wel kreeg ik nog een kleine rondleiding door het gebouw waarna ik mijn kaart weer mocht inleveren bij de deur en met een handdruk weer buiten werd gezet.
I was shocked. Onzeker drentelde ik een stukje door Amsterdam: dit was of heel erg goed, of heel erg fout. Alles wat ik had gezegd ging ik nog eens na en werd met elke ronde kritischer beoordeeld. Het uiteindelijke oordeel was dat ik niet zo gek veel had gepraat eigenlijk...
In de trein naar huis kwam dan het verlossende telefoontje van V. Hij vertelde dat hij ook nog nooit had meegemaakt dat iemand al na een kwartiertje klaar was. Maar G. had gezegd dat hij er vanuit ging dat het detacheringsbedrijf al een kritische selectie had gemaakt en dat het meer ging om een 'kennismaking'. Uiteindelijk bleek ik een goede indruk gemaakt te hebben, een zéér goede indruk, want wat volgde was een rij complimenten die mij deed blozen van halverwege Hoofddorp tot aan Leiden. G. was enthousiast over mij en had het laten weten ook. En dat in 15 minuten...
Welaan, natuurlijk is er nog niets zeker, ik krijg pas volgende week aan het einde van de week duidelijkheid. Maar de vooruitzichten zijn zeker positief!

Geheel iets anders: we zijn helemaal ingepakt en klaar voor DF! Woei, wat gaat het allemaal heerlijk relaxed zo.

Na een zware week (over)werken kon ik mijzelf eindelijk op vrijdagochtend nog eens lui omdraaien om daarna eens rustig onder de douche te stappen en mijn spullen bij elkaar te zoeken. Om 14:00 stond ik bij Ro voor de deur en konden we (zoals gebruikelijk) gezamenlijk op pad naar Loenar. 
Ik heb me verschrikkelijk goed vermaakt op het evenement. Ik was eerder niet zo zeker of ik wel door wilde gaan met Loenar, de drie evenementen hiervoor had ik maar zo-zo gevonden. Dat was niet de fout van de organisatie, maar het liep gewoon niet zo lekker voor mij, daarbij werden we nooit echt betrokken bij plot, alleen maar zo nu en dan aan onze mouw getrokken voor info. Dat is best lastig spelen als je maar een spelersgroepje van een man of 40 hebt.
Deze keer echter zat ik midden in het plot, we hebben er hard aan gewerkt, de mensen waren leuk en ik vond eindelijk mijn draai in het spel. Woei! Het zaterdagavond plot, waarbij er maar een klein groepje spelers (waaronder dit keer ikkes!) speelt en de rest van de mensen figureert was echt indrukwekkend en ik hou erg van het huiselijke sfeertje met gedekte tafels voor het eten en een grote picknick op het veld op zaterdagmiddag.
Helaas sliep ik erg erg slecht op het terrein, geen idee waarom. Ik had een bed, een kussen, een dekbed en het Grote Roze Paard om me de nacht door te helpen, maar als ik in totaal 8 uur geslapen heb dit weekend dan is het veel. Zondag was dan ook een brakke dag en met enige moeite wisten Petra en ik die avond naar huis te rijden. Vandaag overigens ook een tamelijk brakke dag, onze bovenbuurvrouw had een feestje gebouwd met een onbekende Adonis en heeft ons de halve nacht wakker weten te houden.

Verder is volgende week al Drachenfest, iepjes! Er moet aardig wat geregeld worden maar ik heb besloten om mijn schouders eronder te zetten en te regelen en verhip! Het lijkt op zijn plek te vallen. Uiteindelijk zal het vast goedkomen. Ik heb er wel zin in, al is het enthousiasme bij de rest van de groep tot een minimum beperkt, of misschien zijn ze wel stiekem in hun eentje als niemand kijkt enthousiast. Dit jaar is een dag langer dan vorige jaren, ik ben heel benieuwd hoe ik dat ga trekken. Het betekent ook 6 dagen in een en dezelfde hakama (iew!) Misschien zet ik nog wat broeken in elkaar die ik er onder kan dragen.

Hmm deze hadden jullie nog tegoed geloof ik...


Leave a comment and I'll:

1. Tell you why I friended you. (if I can even remember! If not it'll just be why we are still friends.)
2. Associate you with something - a fandom, a song, a colour, a photo, a word etc.
3. Tell you something I like about you.
4. Tell you a memory I have of you.
5. Ask something I've always wanted to know about you. (To which you must respond!)
6. Tell you my favourite user pic of yours.
7. In return, you must post this in your LJ!

"Petrus liet me er nog niet in," stelde ze zonder enige vorm van opluchting of blijdschap. Eerder nog was een een hele lichte, goed verstopte teleurstelling te horen, maar misschien lag dat aan mij. Het kippevel stond op mijn armen en zowel Charissa als ik hadden tranen in onze ogen.
Daar stond ze ineens in de winkel, met een grote doos chocolade. De mevrouw die halverwege maart op de brug voor onze deur van haar fiets afviel en daar bijna overleed aan een hartstilstand. Charissa aarzelde toen geen moment, holde met de telefoon naar buiten en belde een ambulance. Omstanders legden een jas onder het hoofd van de dame en zorgden dat haar fiets netjes op slot aan de brug vast kwam te staan. Maar het ging niet goed en niet lang erna waren ze bezig met reanimeren. We dankten toen nog alle goden dat er hoogst toevallig een huisarts langsreed die haar auto aan de kant zette en meehielp. Ambulance personeel arriveerde, de brug werd afgezet door de politie en de vrouw werd met tamelijk veel geweld van een pompend reanimatieapparaat weer naar deze wereld geholpen.
Toen ze in de ambulance werd geladen dachten we dat ze het nooit zou halen, maar ineens stond ze daar en deed ze haar verhaal.
Ze vertelde dat ze de dag erna nog een hartstilstand had gekregen in het ziekenhuis en dat het toen alsnog bijna fout ging. Ook zei ze dat ze een virus had bij haar hart en dat ze haar nog een keer moeten opereren. Dat ze zo bang was geweest toen ze na dagen van slaap wakker werd met allemaal buisjes en apparaten in en aan haar lijf. Dat ze bont en blauw was van haar buik tot aan haar hals en dat het reanimeren haar borstbeen en longen zo erg had gekneust dat ze er nu nog last van had en dat ze daarom zo hees praatte. Dat ze nu een kastje in haar schouder had om haar hart aan de gang te houden en dat ze dat stiekem toch wel eng vond. Ze voegde toe dat ze vandaag voor het eerst buiten liep om naar haar revalidatieafspraak te gaan.
En uiteindelijk vertelde ze dat ze via via had weten te achterhalen wie voor haar 112 had gebeld en wie de huisarts was geweest die haar eerste hulp had geboden en dat ze als dank een doos chocolade kwam brengen.
"Maar u bent er nog," concludeerde Charissa uit het hele verhaal. "Ja, ik ben er nog," beaamde de vrouw, zonder enige toevoegingen als "gelukkig" of "fijn..."
Het was een vreemde sfeer, want wat ze niet zei werd door ons wel aangevoeld en dat was pijnlijk, want ze schaamde zich er zichtbaar voor. Ze mocht dat soort dingen tenslotte niet denken, ze moest dankbaar zijn voor alle hulp die ze had gekregen, dat er stomtoevallig een dokter voorbij reed op het moment dat ze er een nodig had, dat ze familie en vrienden nu nog kon zien en dat ze hier nog was. Maar ze was het (nog) niet en ik kon het haar niet kwalijk nemen.
Het was tenslotte niet Petrus die haar die dag de toegang tot de hemel ontzegde, het waren wij, de omstanders, die haar niet konden laten gaan.

Bliep-bliep smsje: "Hoi, ben je thuis? Dan kom ik zo jouw kant op, kus!" En dat was fijn. Want hoe oud je ook bent en hoe zelfstandig je ook woont en jezelf onderhoudt en met je aquarium en de Liefde van je Leven "huishoudentje" speelt, soms heb je gewoon behoefte aan je moeder. Mama's zijn namelijk over het algemeen onlosmakelijk verbonden met troost en goede raad. En hoewel dat over de telefoon redelijk werkt, kan er niets op tegen een daadwerkelijk bezoek.

Het zal sommigen van jullie niet ontgaan zijn dat ik de laatste tijd behoorlijk in de lappenmand zit. Suus gaat van dokter naar specialist, eet meer pillen dan goed voor haar is (al beweren eerstgenoemden uiteraard anders) en dat vreet energie. Zoveel dat je uiteindelijk trots en zelfstandigheid aan de kant zet en kleintjes vraagt of mama even langs wil komen.
Uiteraard willen mama's dat, dat is tenslotte hun natuur: welpje is ziek, dus we moeten zorgen.

Mama's kunnen, als ze op bezoek komen ook nooit stilzitten. Of ze nu komen voor een verjaardag (waar onzer beider maters spontaan aan de afwas en de opruim gingen) of op ziekenbezoek (waar mijn mama het na een half uur niet meer uithield en vervolgens de hele keuken heeft staan schrobben). Misschien is het iets genetisch...

En dus ruikt nu het hele huis schoon, is de keuken opgeruimd, staan er nieuwe plantjes in de vensterbank en ben ik weer verwend met een hoop goede raad en moederlijke liefde.

Eigenlijk is de boodschap van dit postje uiteindelijk best wel simpel: ik hou van mijn mama!
(en dat mag soms best gezegd worden)

En toen was de vrijdag al weer op zijn einde...De hele week heb ik thuis doorgebracht, hangend op de bank, hangend voor de tv, hangend achter de computer: BAH! Ik heb zo'n verschrikkelijke hekel aan ziek zijn. Meestal doe ik er ook niet aan, ik erken niet dat ik ziek ben, blijf stug doorlopen en over het algemeen win ik het wel. Niet deze keer echter. De eerste drie dagen begon ik met mijn kop in het zand, hop richting werk en alles, om dan smiddags door de baas zelf weer naar huis gestuurd te worden. Uiteindelijk moest ik er toch aan geloven: binnen zitten met voorhoofdsholteontsteking (galgjewoord).

Het is nog steeds niet helemaal over, maar ik ben er wel klaar mee. Suus doet netjes stomen, paracetamolletjes slikken en rust houden....maar genoeg is genoeg. Kan ook niet zeggen dat ik de meest spannende week van het jaar achter de rug heb, of dat ik uitermate veel heb gedaan. Filmpies gekeken, dat wel. Maar schrijven helemaal niets (schrikbarend!), lezen niets, luisterboek luisteren niets. Het is een weggegooide week zonder horen en met gesnotter.

Dinsdag heb ik lekker toch de auto opgehaald! Een echte auto die best lekker rijdt! Morgen gaan we er mee naar mijn ouders om te showen en onze eigen autoradio in te zetten.

We hadden heel even een babyvisje! Althans, het was meer oogjes dan visje. Nu nergens meer te bedenken dus ik vrees dat hij als snack ten onder is gegaan, het was hem niet gegund....Toch wel een beetje gaaf idee dat onze vissies het aquarium waardig achtten om erin voort te planten. Elstar-appelslak heeft trouwens zeer succesvol twee van de drie waterplanten tot aan het grind weten af te knagen...tijd voor nieuw groen.

Ook ik ben nu te vinden op WoW! Met een eigen account nog wel (een wat-zielig-dat-je-ziek-bent cadeautje van mijn Lief). Lief was niet zo heel blij dat ik voor 8 van zijn goud een kikker had gekocht....maar de kikker is leuk en hij doet "kwak" als je erop klikt......ik krijg nooit meer geld van hem toegestopt.

Leuke dingen eerst: na een korte rouwperiode om Yoshi was het echt echt tijd voor een nieuw autootje....nee echt. Ik haat het openbaar vervoer met passie. Het is afschrikwekkend duur, waar ik heen wil is nooit te bereiken en mensen zitten allemaal net iets te dicht op mijn lip. Nu waren we al een paar weken bezig met zoeken, voornamelijk op internet. Afgelopen zaterdag waagden we ons naar wat auto dealers. De eerste drie hadden duidelijk niet wat we zochten en dus besloten we uiteindelijk toch maar naar Zoeterwoude te fietsen. (Wat is overigens best bewonderenswaardig vond van mijn persoon daar ik op dat moment diep in ontkenning was over mijn ziek-zijn.) Hoestend en puffend kwamen we aan en voorwaar, de man had wat auto's staan....en daar stond ze rood te wezen, verlegen in een hoekje: een opel Corsa swing uit 1995. We hadden alle autootjes bekeken maar die ene rooie, die binnen stond,bleef lonken. Ze had wat kleine minpuntjes, wat roestplekjes en alles. Maar na wat geharrewar, wat gepingel, wat heen en weer gebel naar pappa's, mamma's en broertje en het zoeken van een tearoom in Zoeterwoude (doe maar niet, er is er geen) en uiteraard een proefritje, was ze van ons! Ze wordt nog helemaal nagekeken, de roestplekjes worden weggewerkt, ze krijgt een nieuw hoesje om haar handrempookje. Aanstaande woensdag gaan we haar ophalen: yay! 
Maar nu dus nummer twee. Want we kwamen, vermoeid maar voldaan weer thuis en toen sloeg het toe: griepje! Er was geen ontkennen meer aan, overal au, overal koorts, ik haat griepje! Maar van Gijs mocht ik niet meer dan liggen op de bank en thee drinken. Helaas voor mij moest ik afzeggen voor de Lextalionis NPC dag van vandaag. Meh...er stond veel op het programma maar nu was mijn dag ineens gevuld met bankhangen, slapen, thee drinken en achter de computer hangen. Ik hoop dat het morgen beter gaat!
Foto's van de vroem als we haar thuis hebben.

Iedereen een heel mooi en voorspoedig 2009 gewenst! Dat het een jaar van licht en liefde (niet alleen naar anderen toe, maar zeker ook naar jezelf!) mag zijn, een jaar van zelfreflectie en acceptatie. Een jaar van loslaten en liefdevol omarmen.

Ik heb zelf ook een tijdje nagedacht over goede voornemens. Meestal kom ik wel op hetzelfde standaard rijtje als meer sporten, meer tijd voor mijzelf maken, afvallen etc.etc. Maar nu heb ik een bijzonder mooi voornemen gevonden in een nieuwjaarsmeditatie die ik helaas niet om 9 uur 's ochtends heb gedaan (zodat ik gelijk met de meditatiekring in Amerika meedeed,) maar wel eerder op de laatste dag van 2008.

"Let the Spirit of Peace express itself through me. I now bring peace and harmony into my relationships. I spread goodwill and kindness wherever I go. I watch my thoughts; I release judgment and criticism. I say loving things to others. I speak words that spread love and light. I radiate peace. I deserve to live in peace and harmony at all times"

Hoewel deze nieuwjaarswens voor mezelf minder makkelijk haalbaar is dan een abonnement op de sportschool lijkt het me een mooi streven waar ik ook zeker achter sta.