ningyomatsuri

Hmm deze hadden jullie nog tegoed geloof ik...


Leave a comment and I'll:

1. Tell you why I friended you. (if I can even remember! If not it'll just be why we are still friends.)
2. Associate you with something - a fandom, a song, a colour, a photo, a word etc.
3. Tell you something I like about you.
4. Tell you a memory I have of you.
5. Ask something I've always wanted to know about you. (To which you must respond!)
6. Tell you my favourite user pic of yours.
7. In return, you must post this in your LJ!

"Petrus liet me er nog niet in," stelde ze zonder enige vorm van opluchting of blijdschap. Eerder nog was een een hele lichte, goed verstopte teleurstelling te horen, maar misschien lag dat aan mij. Het kippevel stond op mijn armen en zowel Charissa als ik hadden tranen in onze ogen.
Daar stond ze ineens in de winkel, met een grote doos chocolade. De mevrouw die halverwege maart op de brug voor onze deur van haar fiets afviel en daar bijna overleed aan een hartstilstand. Charissa aarzelde toen geen moment, holde met de telefoon naar buiten en belde een ambulance. Omstanders legden een jas onder het hoofd van de dame en zorgden dat haar fiets netjes op slot aan de brug vast kwam te staan. Maar het ging niet goed en niet lang erna waren ze bezig met reanimeren. We dankten toen nog alle goden dat er hoogst toevallig een huisarts langsreed die haar auto aan de kant zette en meehielp. Ambulance personeel arriveerde, de brug werd afgezet door de politie en de vrouw werd met tamelijk veel geweld van een pompend reanimatieapparaat weer naar deze wereld geholpen.
Toen ze in de ambulance werd geladen dachten we dat ze het nooit zou halen, maar ineens stond ze daar en deed ze haar verhaal.
Ze vertelde dat ze de dag erna nog een hartstilstand had gekregen in het ziekenhuis en dat het toen alsnog bijna fout ging. Ook zei ze dat ze een virus had bij haar hart en dat ze haar nog een keer moeten opereren. Dat ze zo bang was geweest toen ze na dagen van slaap wakker werd met allemaal buisjes en apparaten in en aan haar lijf. Dat ze bont en blauw was van haar buik tot aan haar hals en dat het reanimeren haar borstbeen en longen zo erg had gekneust dat ze er nu nog last van had en dat ze daarom zo hees praatte. Dat ze nu een kastje in haar schouder had om haar hart aan de gang te houden en dat ze dat stiekem toch wel eng vond. Ze voegde toe dat ze vandaag voor het eerst buiten liep om naar haar revalidatieafspraak te gaan.
En uiteindelijk vertelde ze dat ze via via had weten te achterhalen wie voor haar 112 had gebeld en wie de huisarts was geweest die haar eerste hulp had geboden en dat ze als dank een doos chocolade kwam brengen.
"Maar u bent er nog," concludeerde Charissa uit het hele verhaal. "Ja, ik ben er nog," beaamde de vrouw, zonder enige toevoegingen als "gelukkig" of "fijn..."
Het was een vreemde sfeer, want wat ze niet zei werd door ons wel aangevoeld en dat was pijnlijk, want ze schaamde zich er zichtbaar voor. Ze mocht dat soort dingen tenslotte niet denken, ze moest dankbaar zijn voor alle hulp die ze had gekregen, dat er stomtoevallig een dokter voorbij reed op het moment dat ze er een nodig had, dat ze familie en vrienden nu nog kon zien en dat ze hier nog was. Maar ze was het (nog) niet en ik kon het haar niet kwalijk nemen.
Het was tenslotte niet Petrus die haar die dag de toegang tot de hemel ontzegde, het waren wij, de omstanders, die haar niet konden laten gaan.

Bliep-bliep smsje: "Hoi, ben je thuis? Dan kom ik zo jouw kant op, kus!" En dat was fijn. Want hoe oud je ook bent en hoe zelfstandig je ook woont en jezelf onderhoudt en met je aquarium en de Liefde van je Leven "huishoudentje" speelt, soms heb je gewoon behoefte aan je moeder. Mama's zijn namelijk over het algemeen onlosmakelijk verbonden met troost en goede raad. En hoewel dat over de telefoon redelijk werkt, kan er niets op tegen een daadwerkelijk bezoek.

Het zal sommigen van jullie niet ontgaan zijn dat ik de laatste tijd behoorlijk in de lappenmand zit. Suus gaat van dokter naar specialist, eet meer pillen dan goed voor haar is (al beweren eerstgenoemden uiteraard anders) en dat vreet energie. Zoveel dat je uiteindelijk trots en zelfstandigheid aan de kant zet en kleintjes vraagt of mama even langs wil komen.
Uiteraard willen mama's dat, dat is tenslotte hun natuur: welpje is ziek, dus we moeten zorgen.

Mama's kunnen, als ze op bezoek komen ook nooit stilzitten. Of ze nu komen voor een verjaardag (waar onzer beider maters spontaan aan de afwas en de opruim gingen) of op ziekenbezoek (waar mijn mama het na een half uur niet meer uithield en vervolgens de hele keuken heeft staan schrobben). Misschien is het iets genetisch...

En dus ruikt nu het hele huis schoon, is de keuken opgeruimd, staan er nieuwe plantjes in de vensterbank en ben ik weer verwend met een hoop goede raad en moederlijke liefde.

Eigenlijk is de boodschap van dit postje uiteindelijk best wel simpel: ik hou van mijn mama!
(en dat mag soms best gezegd worden)

En toen was de vrijdag al weer op zijn einde...De hele week heb ik thuis doorgebracht, hangend op de bank, hangend voor de tv, hangend achter de computer: BAH! Ik heb zo'n verschrikkelijke hekel aan ziek zijn. Meestal doe ik er ook niet aan, ik erken niet dat ik ziek ben, blijf stug doorlopen en over het algemeen win ik het wel. Niet deze keer echter. De eerste drie dagen begon ik met mijn kop in het zand, hop richting werk en alles, om dan smiddags door de baas zelf weer naar huis gestuurd te worden. Uiteindelijk moest ik er toch aan geloven: binnen zitten met voorhoofdsholteontsteking (galgjewoord).

Het is nog steeds niet helemaal over, maar ik ben er wel klaar mee. Suus doet netjes stomen, paracetamolletjes slikken en rust houden....maar genoeg is genoeg. Kan ook niet zeggen dat ik de meest spannende week van het jaar achter de rug heb, of dat ik uitermate veel heb gedaan. Filmpies gekeken, dat wel. Maar schrijven helemaal niets (schrikbarend!), lezen niets, luisterboek luisteren niets. Het is een weggegooide week zonder horen en met gesnotter.

Dinsdag heb ik lekker toch de auto opgehaald! Een echte auto die best lekker rijdt! Morgen gaan we er mee naar mijn ouders om te showen en onze eigen autoradio in te zetten.

We hadden heel even een babyvisje! Althans, het was meer oogjes dan visje. Nu nergens meer te bedenken dus ik vrees dat hij als snack ten onder is gegaan, het was hem niet gegund....Toch wel een beetje gaaf idee dat onze vissies het aquarium waardig achtten om erin voort te planten. Elstar-appelslak heeft trouwens zeer succesvol twee van de drie waterplanten tot aan het grind weten af te knagen...tijd voor nieuw groen.

Ook ik ben nu te vinden op WoW! Met een eigen account nog wel (een wat-zielig-dat-je-ziek-bent cadeautje van mijn Lief). Lief was niet zo heel blij dat ik voor 8 van zijn goud een kikker had gekocht....maar de kikker is leuk en hij doet "kwak" als je erop klikt......ik krijg nooit meer geld van hem toegestopt.

Leuke dingen eerst: na een korte rouwperiode om Yoshi was het echt echt tijd voor een nieuw autootje....nee echt. Ik haat het openbaar vervoer met passie. Het is afschrikwekkend duur, waar ik heen wil is nooit te bereiken en mensen zitten allemaal net iets te dicht op mijn lip. Nu waren we al een paar weken bezig met zoeken, voornamelijk op internet. Afgelopen zaterdag waagden we ons naar wat auto dealers. De eerste drie hadden duidelijk niet wat we zochten en dus besloten we uiteindelijk toch maar naar Zoeterwoude te fietsen. (Wat is overigens best bewonderenswaardig vond van mijn persoon daar ik op dat moment diep in ontkenning was over mijn ziek-zijn.) Hoestend en puffend kwamen we aan en voorwaar, de man had wat auto's staan....en daar stond ze rood te wezen, verlegen in een hoekje: een opel Corsa swing uit 1995. We hadden alle autootjes bekeken maar die ene rooie, die binnen stond,bleef lonken. Ze had wat kleine minpuntjes, wat roestplekjes en alles. Maar na wat geharrewar, wat gepingel, wat heen en weer gebel naar pappa's, mamma's en broertje en het zoeken van een tearoom in Zoeterwoude (doe maar niet, er is er geen) en uiteraard een proefritje, was ze van ons! Ze wordt nog helemaal nagekeken, de roestplekjes worden weggewerkt, ze krijgt een nieuw hoesje om haar handrempookje. Aanstaande woensdag gaan we haar ophalen: yay! 
Maar nu dus nummer twee. Want we kwamen, vermoeid maar voldaan weer thuis en toen sloeg het toe: griepje! Er was geen ontkennen meer aan, overal au, overal koorts, ik haat griepje! Maar van Gijs mocht ik niet meer dan liggen op de bank en thee drinken. Helaas voor mij moest ik afzeggen voor de Lextalionis NPC dag van vandaag. Meh...er stond veel op het programma maar nu was mijn dag ineens gevuld met bankhangen, slapen, thee drinken en achter de computer hangen. Ik hoop dat het morgen beter gaat!
Foto's van de vroem als we haar thuis hebben.

Iedereen een heel mooi en voorspoedig 2009 gewenst! Dat het een jaar van licht en liefde (niet alleen naar anderen toe, maar zeker ook naar jezelf!) mag zijn, een jaar van zelfreflectie en acceptatie. Een jaar van loslaten en liefdevol omarmen.

Ik heb zelf ook een tijdje nagedacht over goede voornemens. Meestal kom ik wel op hetzelfde standaard rijtje als meer sporten, meer tijd voor mijzelf maken, afvallen etc.etc. Maar nu heb ik een bijzonder mooi voornemen gevonden in een nieuwjaarsmeditatie die ik helaas niet om 9 uur 's ochtends heb gedaan (zodat ik gelijk met de meditatiekring in Amerika meedeed,) maar wel eerder op de laatste dag van 2008.

"Let the Spirit of Peace express itself through me. I now bring peace and harmony into my relationships. I spread goodwill and kindness wherever I go. I watch my thoughts; I release judgment and criticism. I say loving things to others. I speak words that spread love and light. I radiate peace. I deserve to live in peace and harmony at all times"

Hoewel deze nieuwjaarswens voor mezelf minder makkelijk haalbaar is dan een abonnement op de sportschool lijkt het me een mooi streven waar ik ook zeker achter sta.

Iets met updaten en dat vooral niet doen. Elke keer weer bedenk ik grootse verhalen voor op mijn weblogje en elke keer weer zie ik er op het laatste moment vanaf. En waarom? Wie zal het zeggen...
Nog steeds hebben we geen 'echte' internetverbinding en doe ik het met een surrogaat lijntje dat loopt via Gijs zijn telefoon. Het is een soort van koetjesreep terwijl ik weet wat de smaak van echte chocolade is. Maar zo langzamerhand raak ik gewend aan het knipperlicht internet, het niet goed bij mijn e-mail kunnen vanwege de foutmeldingen en de msn gesprekken die zeer gebrekkig verlopen. Ernstig is dat eigenlijk, maar als alles goed gaat komt woensdag een monteur om de verbinding te maken. Het ligt namelijk niet aan ons adres, het kastje in onze muur, het kastje bij ons in de centrale hal, ons registratienummer, de kpn lijn of aan de modem (het duurde een aantal maanden voor we dit lijstje konden afstrepen en uren aan de telefoon met Sjoerd, Ellen, Jacob, Geert, Trudie, Ahmed, Rogier en Leroy van de KPN, Alice en Online. Waarbij Leroy het bijzonder bont maakte door mij af te poeieren nadat ik 45 min. in de wacht had gestaan en al diverse keren was doorverbonden met een simpel: "Daarvoor moet u bij Alice zijn...") Nee dames en heren, het blijkt uiteindelijk te liggen aan het kpn kastje dat hermetisch verzegeld buiten in de kou staat en waar alleen de Monteur de Geheime Code van weet. Goed, 10 december dus. We wachten geduldige en enigszins sceptisch af want mocht het onverhoopt lukken deze woensdag dan zou dat betekenen dat wij in totaal 3 maanden hebben gewacht. (Het zou overigens ook betekenen dat ik eindelijk eindelijk weer aan WoW kan...whee!)

Verder is ons huishouden uitgebreid met 6 nieuwe huisgenoten: Fred en Ed, Ping en Ling, (de twee stelletjes vissen), Achmed de algeneter en Elstar de appelslak. Fred en Ed waren een weekje eerder dan het andere kroost en zwommen al snel als een stel piranha's door hun zeer luxe onderkomen met licht, pomp en verwarming. Gelukkig werd de rest van de beestenboel snel geaccepteerd en eten ze nu vrolijk en met veel smaak de speciale en dure waterplanten op. Maar ze zijn verschrikkelijk leuk om naar te kijken, zeker zo zonder internet...

Mijn zusje is terug uit Guernsey! We hebben haar verjaardag gevierd met cadeautjes en alles! Gijs en ik zijn naar grote verzamelbeurs geweest. Op mijn werk is het spook uit de kelder en hier is het spook tevreden met het pompje in het aquarium zodat hij nu niet meer elke keer de kranen aanzet. Op het werk is het DRUK! maar wel gezellig, nog steeds geen munten maar het is nog wel prima zo. Sint is geweest en heeft een miniatuur Artamir gebracht en een hoop dvd's. We hebben 9 mensen uitgenodigd voor Oud en Nieuw om daarna te beseffen dat we in een KLEIN appartement wonen en dus moeten gaan verbouwen, iep! Ik schrijf pagina na pagina aan verhalen. Gijs viert voor de eerste keer sinds ik hem ken echt-echt zijn verjaardag aanstaande zaterdag! Ow ja...en ik wacht rustig af tot Omdathetkan zijn "ware gevoelens voor mij" zal onthullen in het jaar 2009.

So, last monday Simone and I had our Lex pre-meeting, discussing...well....outfits, gossip and a bit of strategy. This weekend NPC dag, next weekend Lextalionis! And so now, a little glimps in the very secret diary of ALB.

July 2nd, 1999

Juuls and I had a massive argument on what to wear to the next Elysium. Yet another argument, yet another headache. No one tells you what it is like to be a Sire on forehand, the struggle it brings. She was much more docile when she was still my ghoul. Now however, she has reached fledgling puberty, this fast! I still can remember the night I created her, it was like a fairytale and she never looked as beautiful as she did that night.
In the beginning, all was well, it was like heaven! I taught her the basics; the feeding, the sleeping, all of it. We hunted together, we fed together, we slept together and unlife was good.
But suddenly she likes hanging out with her fledgling friends more than spending time with me. She hunts on her own now, telling me other fledglings think it’s stupid to go out hunting with mom. Can you believe it? She’s calling me mommy, just to pester me. That smirk on her face when she says it…argl!
Now she wants to stay up late, ‘till just before sunrise, just because I can not. She wants her own casket, telling me she needs more space. My God, what if she wants to move out? And that is not all there is. Now that she is kindred, she no longer wishes to be my PA. That’s fair enough, I’ve asked her to find me a suitable replacement just before the creation. She’s still working on that one. But now she’s holding back important (gossip) information for me, so she can throw it to me semi-innocently when we are watching As the World Turns (every episode now she’s telling me that Onderweg Naar Morgen is sooo much better, but I am watching ATW from the beginning, that counts for something, doesn’t it?) And then, when I ask her why she did not come with the info sooner she just reacts with an amazed: “Ow, you didn’t know yet??”
“…And now that our gift to the prince went down in flames….ow, you didn’t know yet??”
I say, she would be a damn good harpie, a damn frightening one as well. And now, telling her I would like to go in army-green to our next meeting, she likes to go in black and white. Showing my gorgeous golden dress for a special occasion, she decides to go in bright purple. What’s next? Will she ever get out of this mood, or have I by any chance, created a monster??

Stout van mij dat ik zolang niets van me laat horen! Mijn persoonlijke leventje is aardig druk geworden nu ik ineens veel werk rond mijn vrije tijd moet plannen ;) Intussen ben ik ook een weekje geveld geweest door een griepje, maar het was te verwachten. Zo vlak na die verhuizing, na mijn afstuderen en het beginnen met fulltime werken...blijkbaar moest het er even uit. Maar griepje duurde niet al te lang en dat kon ook niet, want het weekend daarop ben ik met Ro naar Movie Park Germany geweest. Omdat zowel mijn Lief als zijn Lief niet echt fan zijn van pretparken, maar wij wel, besloten we al vorig jaar om elk jaar 1 pretpark met zijn tweeën te bezoeken. Vorig jaar was dat Fantasialand, dit jaar MP. Het weer was prachtig en ik heb het erg naar mijn zin gehad ondanks dat ik me nog niet helemaal op en top voelde. Het park zelf was mwah, niet echt om over naar huis te schrijven, maar we hebben ons er prima weten te vermaken voor een dagje.
De week erna waren Gijs en ik 5 jaar bij elkaar. Nu hebben we het niet groots gevierd, we zijn uit eten geweest. Eigenlijk zouden we een weekendje weg gaan, naar Londen, maar met die verhuizing er plots tussendoor is het daarvan niet gekomen. Wellicht komt het nog...

Afgelopen weekend was Omen en ik heb me zeer zeer vermaakt. Ik had koekjes en cakejes gebakken en de meest zoete disney prinses neergezet die ik had kunnen bedenken. Het was heerlijk, prinsen en prinsessenspel. Volgende keer weer ;) Wie weet wellicht nog een meer uitgebreid verslag later, als ik mijn eigen ic verslag af heb geschreven.

Dit weekend was heel erg fijn, maar dat komt nog in een later berichtje te staan want eerst is het tijd voor een postje galspuwen. Hoewel ik daar normaal niet zo heel happig mee ben op internet, moet het nu toch even van het hart.
Onze (voormalige) huisgenoten aan de Klikspaanweg lijken namelijk bijzonder in hun nopjes met ons vertrek en proberen ons zo snel mogelijk volledig weg te krijgen. Officieel betalen we onze kamers tot halverwege oktober. Afgelopen zaterdag/zondag zijn we verhuisd en afgelopen dinsdag kregen we de eerste sms: "Hoi Gijs, bevalt het nieuwe huis? Aanstaande donderdag komt de jongen die in Suus haar kamer komt langs, zorg je dat je er dan bent?"  Pardon??? Worden wij hier nu terug naar huis geroepen? Ik dacht het verdomme niet! Als er een nieuwe huisgenoot komt, dan mag hij fijn contact opnemen met ons en dan maken we een afspraak voor bezichtiging, bekijk het maar dat ik kom als ik gefloten wordt. Ze hadden al verdomde veel lef door met potentiële nieuwe huisgenoten aan te kloppen om de kamer te laten zien en evt. op te meten toen we nog maar half bezig waren met inpakken. Dat gaf me al fijn het gevoel dat ik werd weggekeken uit ons studentenhuis. Mensen waren ruzie aan het maken wie mag doorverhuizen naar de kamer van Gijs waar wij bij waren, vlak nadat we bekend hadden gemaakt dát we gingen verhuizen.
Vandaag weer een SMS naar Gijs: Hoi Gijs! Is het fijn om een eigen keuken te hebben? Kan ik je sleutels even lenen? Dan kan ik alvast beginnen met schilderen." WTF? Die kamer van Gijs is nog niet eens leeg, er staan nog steeds wat spullen die of weg of naar de ouders van Gijs moesten, maar we hadden niet helemaal het idee dat we haast hadden. De kamer schilderen?? No fucking way! We moeten eerst nog een afspraak met de beheerder die de kamers nog moet nakijken opdat we onze borg terugkrijgen. Jij wilt ruim een halve maand voor ons eigenlijke vertrek alvast de kamer hebben? Prima, dan mag je die halve maand oktober betalen ook. Wij hoeven je huisvesting niet te financieren. Ik heb gezegd.

Vanuit ons eigen huisje! De verhuizing zaterdag was Chaos! Terwijl vrienden en familie ijverig spullen naar beneden sjouwden in de grote Godinnenbus die ik voor de gelegenheid kon lenen stonden Gijs en ik een beetje verdwaasd toe te kijken en aan te wijzen terwijl we langzaamaan de zooi die we in ruim 1.5 jaar in de twee kamertjes hadden opgespaard in diverse auto's en bus zagen verdwijnen. Uiteindelijk ging de verhuizing nog aardig vlotjes en om 17:30 stond het appartement op de Haarlemmerstraat vol met dozen en waren we meer dan klaar met het verhuisding. Toegegeven, er staat nog een kleine hoeveelheid aan spullen aan de andere kant van Leiden, maar dit zijn kleine, edoch onhandige dingen die gewoon een keer over moeten als alles hier goed staat. Zaterdagavond zijn we wel nog even heerlijk uit eten geweest bij de Japanner met de mensen die zo veel hadden getild. En we hebben geslapen op ons oude matras op de Klik. Fout plan...ik heb dus helemaal niet geslapen op het oude matras. De kamer waar we lagen voelde totaal niet meer als 'onze' kamer en er was zo doortastend verhuisd en spullen gesloopt (met permissie!) dat de energie in de kamer totaal verstoord was. Blegh. De volgende dag werden we allebei gebroken wakker, klaar voor weer zo'n verhuisdag.
De goden zij dank voor mijn ouders, die om 11:00 al bij ons waren en gelukkig een beetje structuur wisten aan te brengen, want op dat punt wisten wij het ook even niet meer. Meer dozen dan bewegingsruimte en eigenlijk geen idee wat was verhuisd en wat nog op de Klik stond. Verhip! Aan het einde van de dag was er bewegingsruimte, kasten stonden en waren deels ingeruimd, de keuken was volledig opgeruimd en we hadden een tafel om aan te eten en te zitten. Zelfs het matras paste met gemak in de huiskamer. Woei! we hebben een huisje!
Gijs zei gisteren nog dat hij niet echt kon geloven dat we hier nu daadwerkelijk wonen en het voelt inderdaad nog een beetje onwerkelijk allemaal, zoals bij elke verhuizing eigenlijk (dit was voor mij nr. 4 in 4 jaar). Maar ik voel me hier al goed thuis, ookal zijn alle muren en alle vloeren scheef (oud huis he...), loopt de afvoer niet goed door en zaten er geen schanierpennen bij een losse deur die we wel graag terug willen zetten. Mijn naaimachine en locker zijn hier, dus ik ben thuis ;) 
Helaas was Gijs vanacht weer aan het woelen en vanochtend werd hij inderdaad wakker met een verschrikkelijke migraine. Ik moet nu dus op mijn kousenvoeten en tenen door het huis om hem niet te verstoren en dat terwijl ik zo graag dozen zou uitpakken. Ah! Misschien zo eerst maar even boodschappen doen. Kijken hoe hij daarna is....

Sommigen van jullie wisten het al, of hebben het viavia gehoord want ik ontving deze week al veel felicitaties. Gisteren hebben we ook daadwerkelijk de sleutels gekregen en is het voor ons officieel: we gaan verhuizen! We hebben een piep klein appartementje gevonden in de Haarlemmerstraat, midden in het centrum van Leiden. Het is misschien klein, het wordt wel volledig van ons, met eigen douche, toilet, keuken: welk een luxe! Er hoeft niets aan geklust of geschilderd, in principe huren we het appartement gestoffeerd. We hebben het in gedachten al wel 20 keer ingericht en elke keer weer nieuwe dingen bedacht, dus het is nog maar af te wachten wat het uiteindelijk gaat worden. Komende week gaan we 'savonds een aantal maal op en neer rijden om alvast wat doosjes naar ons nieuwe nest te slepen. Aankomend weekend hopen we de Grote Verhuizing te doen en gezien de vele mensen die al lief hebben aangeboden om te helpen krijg ik er steeds meer vertrouwen in dat het uiteindelijk wel goed gaat komen.
Vandaag al stiekem wat dozen ingepakt, maar zowel Gijs als ik hebben een offdag, Gijs met een kater van gisterenavond (een eerste huis moet je vieren met vrienden en veel drank) en loopt als een lijk door het huis, terwijl ik, geen kater wel iets brakkig, zo veel mogelijk werk probeer te verzetten. Kortom het wil allemaal even niet. Jammer maar helaas, morgen heb ik het rijk voor mij alleen dus kan ik zelf gaan scharrelen en mijn gang gaan. Lijkt me een goed plan! Het verhuisding is eindelijk in gang gezet...tijd om te regelen en doen.

Hij is naar de Subaru-hemel, mijn Rode Racer, mijn Vroem, mijn Subaru Mini-Jumbo, vroeger met sportbekleding. We waren er al bang voor en Yoshi zelf ook blijkbaar. Hij reed al een tijdje iets minder lekker dan anders en zondagmiddag besloot hij niet meer te starten. Wegenwacht gebeld: contactpuntjes (hoe archaïsch...volgens de wegenwachtmeneer) versleten. Dus meneer knutselt met een beetje koperdraad, een stukje rubber en twee schroeffies provisorisch nieuwe contactpunten in elkaar. (Ah...dus McGyver komt gewoon bij de ANWB vandaan) En ja hoor, hij startte weer! Maar wel zo snel mogelijk naar de garage, want niemand weet hoe lang hij het uit zou houden! Nu moest Yoshi al naar de garage voor een APK dus ik vroeg de garagemeneer om eerst te kijken of hij überhaupt door de keuring zou komen, kapotte contactpuntjes of niet.
Vandaag kwam dan het telefoontje: Yoshi werd doodverklaard. En niet zo'n beetje ook. Niet alleen zaten er talloze roestplekken en zelfs gaten in de chasis, hij had ook problemen met de vering achter, een lekkende uitlaat, een kapot lampje en uiteraard de contactpunten. Bij elkaar meer dan 1000 euro (400 euro meer dan ik voor het bakkie had neergelegd) en eigenlijk niet meer verantwoord vanwege de roest.
Aldus hebben we vanavond de radio en de boxen eruit gesloopt en de resterende papieren en sleutels aan de garagemeneer gegeven die zich nog verbaasde over het feit dat we er drie jaar zo goedkoop mee gereden hadden. Ik hoefde niets te betalen voor het laten nakijken of het daar achterlaten van de auto want hij voelde zich al zo'n "brenger van slecht nieuws". hihi.
Momenteel is er absoluut geen geld voor een nieuw karretje, maar misschien is dat zo erg niet. Ik kan wel een tijdje zonder denk ik. Dus nu wordt het sparen en nog eens sparen voor een mooie nieuwe(re) Yoshi die ook een stukkie veiliger is.

Gisteren was het dan eindelijk zover: Het afstuderen, de dag die al de gehele zomer als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd hing. De dag ervoor was ik nog geheel in ontkenningsfase naar een verjaardag geweest in Nijmegen en hebben Gijs en ik over het kops plateau gewandeld en daar naar Romeinen gekeken. De nacht uiteraard niet geslapen misschien maar goed ook, want ik moest uiteindelijk belachelijk vroeg op om op tijd in Utrecht te zijn. Zaterdag avond nog snel een outfitje in elkaar geflanst tussen het fixen van mijn powerpoint presentatie en het lezen van mijn laatste artikel door. 
Stond ik daar om 9:00 sochtends in het geldmuseum, stoeltjes sjouwen, laptop aansluiten (ow nee! ik heb geen draadloze muis! Ik faal!) Koffie zetten (Sjips...koekjes vergeten) en daarna wachten. Ik werd op een stoel gezet en mocht daar wachten tot iedereen binnen kwam. Daarna ging het allemaal erg snel. Ik deed een presentatie, die ik al drie nachten constant in mijn hoofd had gedaan, ik kreeg een laaaang vragenrondje, waarbij het me niet echt makkelijk werd gemaakt...een lofrede voor moi en daarna nog een praatje van Paul over het museum. Foto's gemaakt, cadeautjes gekregen en heeel veeel bloemen. (ben nu omringd door mooie kleurige boeketten die ook nog heel lekker ruiken!) Daarna gelunched met een groep en naar mijn ouders om na te praten. Dennis bleef eten en daarna werden we door mijn mama naar huis gebracht. Gelukkig maar want smiddags was ik eigenlijk al helemaal op. (en nog steeds) Alle spanning mag nu weg en uit mijn lichaam en wat er overblijft is een heerlijke rust overgoten met een laagje hoofdpijn. Maar het leven is goed zo, nu ik een master ben...

Wat ik dus even wilde zeggen: ik ben KLAAR! Als in: paper-in-pdf-en-op-papier-ingeleverd-en-boeken-ook-maar-gelijk-naar-de-bieb-gebracht-klaar! En nu...vrijdag een bespreking van paper 1, volgende week vrijdag bespreking van scriptie, officieel afstuderen ergens in augustus/september en dan hop! vers geschoren de arbeidsmarkt op. Maar nu....even helemaal niets. Waar is de drank?

Zaterdag middag om 16:00 drukte ik twee keer op 'verstuur' en toen was het gebeurd: de scriptie was officieel ingeleverd. 56 pagina's tekst en 84 pagina's database. It is done. En wat een hel was die laatste week. Ik had mezelf als een ware kluizenaar opgesloten en was dagenlang bezig met laatste dingetjes schrijven, plaatjes uitzoeken, scannen, layout, kaarten zoeken, voorwoord schrijven etc.etc. En toen....geheel mijn eigen schuld, delete ik het grootste deel van mijn tweede hoofdstuk. Alsdus Grote Stress + huilbui enz. Allemaal goedgekomen uiteraard. Gijs verzorgde het plakken van de plaatjes en het maken van de kaders, hij wist zelfs het universiteitslogo erin te frotten en toen was het zaterdag af, mijn scriptie met de titel: De vele gezichten van Athena, de lokale muntslag van Romeins Athene. 
Stiekem had ik al bedacht dat ik best wel naar Omen had gewild dat weekend, mits ik het spul allemaal op tijd af zou krijgen. Dat was het geval en na een uur doelloos te hebben rondgelopen, geheel uit mijn doen door het plotselinge zwarte gat in mijn brein en de leegte in de agenda, stapte ik na het eten in de auto om verschrikkelijk hard mee te zingen met de autoradio, wat verschillende hoofden op de snelweg deed draaien en een character te verzinnen voor Omen. Aldus ontstond Madeleine Frou Frou d'Eclaire, nichtje van Aimeé Ferrero Rocher, verloofde van inmiddels wijlen Baron de Bastogne. Laten we het er maar op houden dat ik een scriptie jetlag had. 
Gijs was overigens meer dan gelukkig dat ik even wegging. De arme man had de laatste week hysterische buien moeten sussen, zakdoekjes moeten aanslepen en niet te vergeten liters thee en kilo's chocolade, hij was net zo blij dat het Scriptie ding ten einde was als ik. Subtiel voegde hij toe aan het geheel: Fijn dat je klaar bent, nu wordt er eindelijk weer opgeruimd en gewassen...wat is het toch een schatje...
Omen was geweldig. Ik was brak en een beetje blank, maar ik heb me enorm vermaakt! Nu maar hopen dat mijn nichtje me laat blijven ;)
Maandag heb ik De Scriptie laten printen, zoals blijkt te moeten in Leiden. Trots plakte ik nog een cdtje achterin met daarop de database. Paul was onder de indruk, wat uiteraard alleen maar goed is. Nu is het nog een kwestie van de papiermolen door om mijn examen aan te vragen en dan ergens in augustus afstuderen. Klein detail is nog wel dat er nog een werkstuk op mij ligt te wachten die voor de 16 juni moet worden ingeleverd. Komt wel goed...

Zo nu en dan pas ik op de kinders van mijn bazin: drie hoogblonde apies van 6,4 en 6 maanden oud. Ze zijn best heel lief hoor en ook heel erg ondeugend. Vandaag was weer zo'n dag. Eigenlijk werk ik op dinsdag en woensdag, maar zo soms werk ik niet in de winkel, maar rij ik naar Rijpwetering om daar in het huis was huishouden te doen en kinders bezig te houden. Ik sleepte mezelf op mijn nieuwe slippertjes naar mijn werk, ik kwam er beneden achter dat mijn fiets nog op het station stond en ik dus moest lopen. Gevolg is blaar op blaar op voet en veel au, maar ik zal jullie de details besparen, suffice to say dat ik de rest van de dag op blote voeten heb doorgebracht.
Eenmaal bij de winkel nam ik de kleinste onder mijn arm, zwaaide mijn bazin gedag en mocht ik, met de Godinnenbus (de winkel heeft een eigen bus, type groot, met achterbank en grote laadruimte achterin) op naar Rijpwetering. Rijden in een grote bus geeft je een girlllpowerrrr gevoel! De schoonmaakster, met haar zoontje was er ook en omdat ze uiteraard eerste recht had daar ze zelf een mama had kon ze het niet laten mij even te laten zien hoe het wél moet. Kleintje deed namelijk zijn naam eer aan en vond dat hij recht had op veel aandacht en weinig slaap. Om half een baby weer ingepakt en met de Bus naar het schooltje, waar iedereen vroeg hoe oud de kleine was en of ik ook nog borstvoeding gaf...damn antroposofen! Daar de andere twee kleintjes opgevangen, in de bus, naar de winkel, baby gevoed (door zijn echte mama!) alles weer in de bus naar Rijpwetering. Daar drinkie erin, appelje erin. Sjees sjees door het huis, de schoonmaakster was geweest dus het was precies schoon genoeg om alles overhoop te halen. Baby had zijn dag niet. Kids helemaal gelukkig met pokemon op tv (ik vreemdgenoeg ook) Godinnenbus was nodig en werd door de papa van mijn bazin opgehaald en vervangen door de cabrio, die ik dus terug mocht rijden. Uiteindelijk, na een middagje moederen en tutten met kinders en kleffe koekies mocht ik in de renault cabrio terug naar de winkel. Daarna naar het station en dan naar huis. Computer aangezet, hop aan de scriptie: tjsaka!

N.B. Van een godinnen-mamie mobiel met drie kinders voel je je een ware moeke, van een cabrio voel je je gewoon damn sexy ;)