ningyomatsuri

Hoe ze zo ver van de rand was gedwaald wist ze niet goed. Els had de put ook lang niet opgemerkt, terwijl ze zachtjes naar beneden gleed had ze nog lang net over de rand kunnen kijken. Echt druk had ze zich er niet om gemaakt. Het kostte haar misschien soms wat meer energie en moeite om mensen te verstaan, of mee te doen met de rest. Pas toen het te laat was herkende ze de put als zodanig.

De bodem is gemaakt van grijze en grauwe stenen en hij heeft 1 steile helling naar boven. Deze helling is glad en bedekt met een laagje zand. Half november en de hele maand december had Els er over gedaan om de put in te glijden en toen januari kwam gebeurde er iets waardoor ze ineens haar evenwicht verloor en het laatste eindje naar beneden viel. De bodem was hard en de val had ervoor gezorgd dat verschillende wonden die ze niet meer dacht te hebben open waren gegaan. De eerste dagen bleef Els liggen om te huilen, zo was ze geschrokken.

Ze kende deze put wel, er hingen nog posters van jaren terug. Els was best bang voor de put, het klonk er hol en de akoestiek was er vreemd. Al haar gelach en vrolijke gedachten werden opgeslokt door de stenen muren, alleen de negatieve dingen werden weerkaatst en galmden door de put, steeds luider en luider.

Els wilde slapen, misschien werd ze dan gewoon op een ochtend weer boven wakker. Het duurde niet lang voor de Vriend van Els de put vond. Elke dag stuurde hij haar berichtjes op haar telefoon en pakketjes met knuffels en kusjes. Toch pakte ze die niet altijd uit. Hij stuurde ook elke dag eten naar beneden. In de put groeit bijna niets en zonder haar vriend zou Els dus ook haast niet eten.

“Els, als je niet begint met klimmen, dan kom je nooit boven,” zei haar Vriend terwijl hij op zijn buik aan de rand van de put lag en met zijn hand naar beneden reikte, maar ze was nog te ver. Els was niet lui, zo was ze niet opgevoed. Ze krabbelde overeind en zette een voet op de steile, glibberige helling. Dat was zwaar werk, het kostte haar erg veel energie.

Zo nu en dan belden er mensen. Als Els op dat moment precies op het goede deel van de helling ging staan, dan klonk de put niet zo hol en was het net of er niets aan de hand was. Haar telefoon werkte echter niet altijd even goed. Soms klonken de negatieve dingen harder en overstemden ze positief geluid, waar ze toch al moeite voor moest doen om te kunnen verstaan.

Op de momenten dat Els klom had ze moeite met de telefoon. “Nu even niet, kunnen ze dan niet zien dat ik heel hard bezig ben en hoe moeilijk dat is?” snauwde ze dan door de telefoon en naar haar Vriend. Hij wees haar er dan fijntjes op dat ze dat inderdaad niet konden zien.
De eerste weken klom Els niet snel, ze vond het verschrikkelijk frustrerend. Soms gleed ze ook net zo hard weer naar beneden; vooral als ze meer bezig was met haar telefoon en de mensen rond haar put. “Het is lang geleden dat de put zo diep was,” zei haar Vriend stellig en hij had gelijk.

De meeste mensen wisten niet dat hij er was; ze had het maar aan een klein groepje verteld. Sommigen kwamen langs om even te praten. Er was er eentje die elke dag wel kwam om te praten over van alles, hij stuurde berichtjes op haar telefoon en pakketjes met knuffels en kusjes. Hij liet ook stapjes zien op de helling en probeerde zo nu en dan naar haar te reiken met zijn hand, maar hij was steeds nog iets te ver. Andere mensen kwamen ook. Dat was overigens niet altijd fijn, soms snapte ze het niet goed. Ze wezen dan het pad aan naar de rand, dat makkelijk zichtbaar was van boven. Maar Els zag het niet van beneden af en ploeterde zelf verder. “Kijk toch omhoog, daar schijnt de zon!” riepen ze dan naar beneden.

De zon scheen niet vaak in de put, maar een paar momenten per dag. Vaak was Els te druk met klimmen, waardoor ze alleen maar naar de stenen van de helling kon kijken en soms was het gewoon te bewolkt. Ze kon wel uitleggen hoe de put eruit zag en hoe ze zich daarin voelde, maar ze had meer moeite om uit te leggen dat ze zichzelf er niet zomaar uit kon wensen. Els was misschien wel een heks, maar ze kon niet toveren.

Er waren ook mensen die met een grote boog om haar put heenliepen. Dat deed zeer, maar ze kon die mensen niet opzoeken zolang ze de rand nog niet had bereikt. “Ik ben zo moe, ik kan niet meer klimmen,” huilde ze naar haar Vriend. Els huilde vaak. Hij bracht Els pillen, gemaakt van planten. Eerst gaven ze alleen maar buikpijn, maar langzamerhand begon ze zich ook lichter te voelen. Het maakte het klimmen makkelijker en soms droomde Els zelfs weer over boven.

Inmiddels kan Els al weer bijna over de rand van de put kijken en houdt ze soms zelfs wat energie over. Ze klampt zich vast aan de helling, een beetje bang om weer uit te glijden maar eigenlijk heeft ze het idee dat ze redelijk stevig staat op het moment. Het is niet ver meer, nog maar een paar meter en hoewel het niet snel gaat, gaat het wel vooruit. Heb gewoon nog heel even geduld met Els, dan komt ze vanzelf wel weer boven.
 

Mama, je mag doen wat je al jaren geleden van plan was en toen had moeten doen. Dat waar papa het zo mee eens is en wat ook door de gemeente wordt aangeraden. Dat wat je toch al die jaren nog niet heb gekund. Mama, laat het maar los. Laat mij maar los. Het verloren schaap, de dwalende ziel, jouw zogenaamde Persoonlijke Test van God.

En ik hoop zo dat jullie gelijk blijken te hebben. Dat het Einde nabij is en dat de Gemeenschap van de Wederopstanding van Jezus Christus het had voorzien. Dat jullie als Zaligen in Gods genade het Hemelse Rijk zullen betreden wat duizend jaar zal duren. Want deze wereld is rot, zo rot. De verdorvenen des werelds regeren het aardse, zo richt je ogen ten hemel, mijn kind; zoals je altijd al zei, mama.

Verstoot het kind van je borst en hoop niet op de terugkomst van de verloren dochter. Vanavond slaap ik tussen de tollenaars, de zondaars, de moordenaars in het Sodom dat we zelf verkozen hebben en zal ook ik me laven in de valse weelde, de verboden vruchten eten, dansen in het maanlicht en gemeenschap hebben met de Duivel. Alles waar je mij altijd van hebt beschuldigd. Want vanavond heb ik Oog in Oog met hem gestaan.

Je zal zeggen dat ik hem al jaren geleden heb ontmoet, maar het was niet waar mama. Ik heb hooguit gelonkt vanaf een veilige afstand. Ik dwaalde misschien, maar nog niet uit het zicht.

De Duivel heeft een gezicht. De Duivel is mijn evenbeeld maar dan verbrand en verschuilt zich onder de valse naam Maanziel. Hij mengt zich onder ons en zaait angst en paniek. Hij komt in de vorm van Cultisten om ons aan het wankelen te brengen en ons van het pad af te lokken. Velen hebben het pad al achter zich gelaten, zeker na gisteren.

 Ik ben niet meer thuis maar ik kan ook niet zeggen waar ik dan wel ben. Geloof maar dat ik weg ben, want ik kom ook niet meer terug.

 Aukje

Mijn naam is Aukje van Veen, veel mensen kennen me ook als Rana Samadhi. Dat is een naam die ik pas veel later kreeg. Voor mijn ouders, mijn familie en de bewoners van het kleine plaatsje Warmerdam waar ik ben opgegroeid ben ik altijd Aukje gebleven.

Ik heb nog twee zusjes, Benthe en Annelieke en een broertje Jasper. Jasper is naar de tuinbouwschool gegaan, mijn ouders hebben een bloemenkwekerij; chrysanten. Voornamelijk rode en witte. Dat is een mooi gezicht, wanneer ze bloeien. Als je dan in de kas staat en je knijpt je ogen een stukje dicht, dan wordt het net een grote roze wolk. Benthe doet de pabo, ze wil later kleuterjuf worden. Annelieke werkt achter de kassa, bij de supermarkt in ons dorp, in de zomer pelt ze bollen. Ze kan heel erg goed dansen en zodra ze genoeg heeft gespaard gaat ze naar het buitenland voor een dansopleiding.

Ik ben de oudste thuis, net iets anders dan de rest. Niet minder bijzonder, zei mijn moeder altijd. Ik had gewoon een beetje hulp nodig. Vroeger droomde ik, over allerlei dingen. Die vertelde ik dan onder het avondeten aan tafel, tijdens de gehaktballen en de bloemkool met een sausje. Over vrouwen met gouden aren, huisjes in een bos, over het busongeluk dat een paar dagen later op de hoek van de straat gebeurde, de dood van opa drie dagen van tevoren. En ik vertelde over de schimmen aan mijn bed ‘snachts, de kleurtjes die ik zag om iedereen heen. Mijn ouders keken dan steeds bedenkelijker en uiteindelijk gingen we naar de dokter; van huisarts naar pedagoog, naar psycholoog, naar psychiater. Schizofreniforme stoornis werd het genoemd, later gewoon schizofrenie. Gelukkig zijn daar pillen voor: Pimozide, toen droomde ik niet meer. Alle kleuren werden doffer, grijs en uiteindelijk verdwenen ze.

Ik ging ook studeren; Mode en Techniek, in de grote stad nog wel. Ik moest toch wat, ik hield wel van kleren, ook zelf kleding maken. Ik had een vriendinnetje daar. Sarah heette zij, ik kende haar van Yoga klassen. Later deden we samen reiki cursus en we gingen naar paranormale beursen. Stiekem. Mijn ouders mochten er niets van weten natuurlijk. Na mijn school wilde ik weg. Weg van Warmerdam, mijn ouders en de Pimozide. Dus deed ik wat heel veel tieners doen die thuis niet kunnen aarden: ik pakte een rugzak en ging mezelf zoeken in India. Onder luid protest van mijn ouders, tot ik liet vallen dat ik ontwikkelingswerk ging doen, bij een christelijke instantie uiteraard. In werkelijkheid ging ik naar een ashram om een volledige yoga opleiding te volgen. Een heel jaar leefde ik daar en uiteindelijk vond ik mezelf. ik kwam terug als Rana Samadhi.

In Nederland deed ik wat ik wilde en dat was niet in de mode en niet in de bloembinderij. Ik wilde een eigen winkel, in Leiden. Parvati, noemde ik het en ik verkocht spulletjes die ik importeerde vanuit India. Verloren noemden mijn ouders mij en ze bidden nu elke avond bij de gehaktballen en de stamppot voor mijn ziel.

Nederland bleek geen India, de regels zijn zoveel strenger en mijn prille droom van een zelfstandig ondernemerschap werd bijna vermoord door de recessie. Bijna kon ik mijn deuren na amper een jaar al sluiten, met hangende pootjes terug naar Warmerdam om weer Aukje te worden. Tot het Derde Oog kwam. In pak, met aktetas en een map. Ze hadden geen filiaal in Leiden, ze wilden een filiaal in Leiden en een manager voor in de winkel. De onderhandelingen duurden ongeveer een maand, ik had niet veel eisen, zij hadden niet eens zoveel wensen. Parvati en het Derde Oog klonk best goed.

Sarah was ik al lang uit het oog verloren, ze was verhuisd naar Zwolle. Ik weet niet eens meer hoe ik op het Pandorama forum kwam. Misschien had ik eens ergens een URL gevonden…of toevallig met iemand gepraat, tijdens mijn dwalen. Ik dwaalde graag, door de stad, door gebouwen die van niemand waren. Ze gaven rust en ik kon weer dingen zien, mijn schizofrenie kwam terug maar ik was er niet bang meer voor. Ik praatte met mijn waanbeelden en soms hielp ik ze naar het licht, als ze dit wilden. Ik praatte ook met mijn beschermengelen, ik las mensen aan de kleurige wolken om hen heen. Stiekem, dat wel.

Zo slecht ging het eigenlijk niet, voor het fout ging. Hoe het precies fout ging weet ik ook niet meer. Ineens waren ze er geesten; kwade geesten, goede geesten, kinderen, maangeesten, zonnegeesten….zoveel entiteiten. Geesten en cultisten, overal. Zonnecultisten, met tekens op bruggen, foto’s van ons allemaal. Foutmeldingen op het forum, infiltranten. Ze kennen mij, ik ken hen niet. Politici, politieagenten, misschien wel het meisje achter de kassa hier, zouden ze te herkennen zijn, zo gemakkelijk? Wat maakt je een zonnecultist? Hoef je alleen maar kaarsen aan te steken, of moet je ook offers maken? Moet je Azteken leuk vinden, of gaat het er alleen maar om dat zij jou leuk vinden?

Ik snap de helft niet wat er gebeurt, het is alleen maar eng en er gebeurt zoveel. Psychiatrische patiënten, watertorens, messen en pistolen. Smsjes en emailtjes en zo nu en dan een telefoontje. Glaasjes water en kaarsen, daar draait het om, of nee. De Uitverkorene, daar draait het om. Een van ons is de uitverkorene en die moet door het vuur zodat de maangeest vrijkomt om de cultisten te leiden naar het einde der tijden in 2012. Of misschien wel redden… verlossen? Ik snap het niet helemaal. Ik heb zelfs met een maangeest gepraat: “We komen voor je, we komen je halen, we zijn al aan het afstrepen” zei ze. Is dat specifiek ik, die je? Of is het de Uitverkorene in het algemeen.

Wat heeft het nog te maken met urban exploren? Vaak heb ik gedacht: ik log nooit meer in op het forum, ik doe gewoon net of ik er nooit geweest ben. Maar ik weet ook dat het niet gaat, ze weten mijn naam, allebei mijn namen. Ze weten waar ik woon, wie ik ben. “Losse eindjes oplossen”. Het antwoord van een andere psychopaat. Dat gaan de cultisten doen; of je bent de Uitverkorene, of je bent een los eindje. Ik denk dat ik het laatste ben. Een los eindje, dat snel zal verdwijnen.

De anderen zijn ook bang, bang en boos. Ze hebben pistolen en ze willen iets doen, vechten, op iets slaan of schieten. Iedereen is verdacht, iedereen zou een kutcultist kunnen zijn. Zouden ze het stiekem over mij hebben? Zouden ze al conclusies hebben getrokken? Dat ik ook twee namen heb? Cultisten hebben ook twee namen. Eentje voor hun maangeest en eentje voor hun zonnegeest, zoals de verloofde van Hypathia. Zouden ze dat verbinden met het feit dat ik voor het Derde Oog werk, de foute zaak? Dat ik bij Bingo kaarsen had om de geest te verjagen? Zou het pijn doen om doodgeschoten te worden?

Mijn ouders vonden me stil, stil en rusteloos. Gestrest misschien wel. Daarom kwamen ze met een vakantie. Naar de Veluwe, in een huisje. Dat zou goed zijn voor mij. Misschien ook wel, ik ging wel mee. Alles beter dan thuis wachten en een los eindje zijn. En voor een paar dagen was ik weer Aukje en aten we bloemkool met een sausje. We gingen ook wandelen, we hebben zelfs reeën gezien. Mama had ook een potje voor me meegenomen, ze had nog een oud recept liggen; pimozide.

Ik droomde, heel veel mensen van het forum droomden. Dus we gingen naar Naaldwijk, een politiebureau. Daar was een geest van een meisje Sarah, er was ook een zwarte entiteit, een boze maangeest, kou, kaars, viltstift. Voor ik de auto startte nam ik twee tabletten. De wereld werd weer even grijzig en dof. Dat was een fijn gevoel, misschien was het wel allemaal niet echt. Was ik echt ziek en zou het nu overgaan. Als het zal overgaan zal ik mezelf weer Aukje gaan noemen, ik ga terug naar Warmerdam en terug naar de gemeente.

Die nacht droomde ik weer. Ik kreeg ook een email van het Derde Oog, Zij wilde een gesprek met mij en mijn kennissen van het Pandorama forum. Ik postte het op het forum, het klopte niet. Zij wist niets van mijn hobby’s, ze wist waarschijnlijk alles van het forum en alles over ons. Misschien had ze de uitverkorene al gevonden, ze waren al begonnen met strepen. Ik ondertekende als altijd: Liefs, Rana. Ik nam nog twee tabletten, misschien heeft het even tijd nodig om te werken.

Lieve papa en mama,

Na bijna 2 maanden op de boot ben ik eindelijk in de Nieuwe Wereld en in Speranza! Het is hier zo verschrikkelijk mooi, met een heel wit strand, bomen en struiken die ik nog nooit heb gezien en ze hebben ook prachtig gekleurde vogeltjes, veel mooier dan de bruine vinkjes die ik thuis had. Het is hier ook heerlijk warm.

Op de boot heb ik gewerkt voor 4 edellieden, ze hadden echt iemand nodig om voor ze te zorgen, maar ze hadden zelf niemand meegenomen van thuis. Het was best zwaar werken en ik kreeg ook nog eens niets betaald! Op weg naar Speranza hadden ze me bijna geruild in ruil voor vrije doorgang op een tolweg aan een nogal eng uitziend figuur die zei een Talfar te zijn. De bossen zijn wel wat gevaarlijk, al die volken die er wonen lijken niets goeds in de zin te hebben. Een man die bananen verkocht (dat zijn gele, kromme vruchten in een schilletje. Ze zijn krom omdat ze naar de zon groeien en ze smaken heel zoet en apart!) dat het appelvrouwtje was opgegeten door MBeki! Die hoop ik niet tegen te komen.

In het dorp wilde ik niet meer voor de adel werken. Ik had jullie beloofd om veel geld te verdienen en zij betaalden niets. Ook keek een van hen me altijd vreemd aan, ik werd er een beetje bang van. Dus ik verzon een list en zei dat de bar in het dorp van mijn oom Henk was. Dat was stom, want onze hond heet ook Henk dus ik veranderde dat naar Jim en toen geloofden ze mij niet meer. Meneer zei dat hij heel erg teleurgesteld was en dat ik maar moest gaan. Ik ben toen de bar in gehold en heb tegen de man achter de bar gezegd: “Als je net doet of je Jim heet en mijn oom bent, dan werk ik de eerste week gratis voor je.” En toen deed hij me omhelzen en was ik plots “de jongste van zijn kleine zus” en kon de adel me niets meer maken. Hij zei wel dat hij eigenlijk Steven heette, maar ik mocht best zijn nichtje blijven en gewoon Giesje. En zo had ik ineens een baan en een familie en Speranza.

De andere meisjes achter de bar leerden me snel genoeg alles en het was al best druk. Iedereen leek te weten dat ik nieuw was en ik ben aan zoveel mensen voorgesteld dat ik eigenlijk niet alle namen kon onthouden. Ik heb ook handen geschud van hele belangrijke mensen: de rechter, een vizier, paladijnen, heel veel broeders en priesters, een echte Vicomte en een chirurg generaal van adel! Omdat ze me wilden ontmoeten!

Een van de broeders hoorde van de adel en vond dat er een rechtszaak moest komen. Dat vond de rechter ook. Uiteindelijk riepen de edelen mij bij zich, zij wilden echt geen rechtszaak en ze hebben me toen een hele zilver betaald! Ook aan de bar betalen de mensen heel veel fooi, omdat ze me leuk vinden lachen, of mijn jurk mooi vinden. Misschien zijn hier dan toch gouden bergen, want ik verdiende de eerste avond net zoveel als normaal in een week!

Niet iedereen is even vriendelijk tegen elkaar. Vooral de priesters van Aon en de priesters van Nandoa en Celes mogen elkaar niet zo, ze gingen bijna vechten in de bar. De priester van Aon vertelde dat de priester van Nandoa eigenijk dood is en slecht en dat hij met geesten praat. Dat lijkt allemaal wel te kloppen, maar tegen mij is hij best aardig. Hij komt regelmatig langs voor een praatje en hij drinkt dan alleen maar sinaasappelsap, dus zo eng lijkt hij niet. Hij gaat zelfs een cursus tuinieren geven.

De vizier van Nandoa en Celes is wel wat enger, die kijkt heel erg naar mij en hij probeerde me zelfs te kopen voor 4 koper! Dat wil ik liever niet en het hoefde gelukkig ook niet. Hij vindt dat de broeders van Aon moeten branden op brandstapels, maar dat is ook wel wat extreem. Ik kocht van de zilver die ik kreeg van de adel twee vogeltjes van de chirurg generaal. Ze waren eigenlijk duurder, maar ik kreeg er eentje gratis. Ze zijn zo mooi geel en oranje en nu kan ik voor ze zorgen net als voor de vogeltjes thuis. Ik heb gisteren nog een derde gekregen, een groene van Lucretia Schnoodaart.

Zij is een bijzonder mooie mevrouw, in een hele mooie rood fluwelen jurk. Ze heeft heel veel mannelijke vrienden en ze helpt ook nog in het ziekenhuis. Ik heb al een paar keer met haar gepraat, ze vraagt steeds of ik niet net zoals zij een gezelschapsdame wil worden, maar Steven vindt dat niet goed en ik weet niet of het wil. Nu kan ze niet meer garanderen dat ik word genezen als ik ziek word, maar Kiara de Merode, nog een mooie dame in een blauwe mantel heeft gezegd dat ik me geen zorgen hoef te maken. Toch ruilde Lucretia haar eigen gouden ring met enorme rode steen voor het groene vogeltje dat ze toen aan mij gaf! Dat was wel lief van haar, ik zorg nu extra goed voor de groene omdat hij zo duur was.

Verder stuur ik jullie wel vier goud mee met deze brief, dat zal wel genoeg zijn voor de wintervoorraad en de verbouwing van de herberg! Het is enorm veel geld en ik hoefde er niet eens zo veel voor te doen. Op een ochtend vroeg de paladijn van Nandoa en Celes aan Steven of hij zijn ontbijt van mij af mocht eten. Steven vond dat niet erg, ik mocht de prijs bepalen. Stiekem had ik er niet zo veel zin in en ik bedacht een belachelijk hoge prijs: één goud! Daar moest de paladijn wel van grijnzen en toen legde hij twee goud op de toonbank. Uiteindelijk was het niet zo heel erg. Ik hoefde alleen maar plat op de tafel te liggen en toen heeft de paladijn zijn brood van mijn buik gegeten. Stiekem was het ook een beetje saai en raar en dus ik heb maar wat gebabbeld.

Wel werd het in het hele dorp verteld en toen kwam de Vicomte vragen of ik hetzelfde die avond wilde doen. Omdat het toch niet zo erg was als ik dacht heb ik maar ja gezegd en ik kreeg nog een extra goud om een jurk te laten maken bij de kleermaker! Iets dat vies mocht worden. Ik snapte niet precies waarom, dat kwam pas die avond. De kleermaker had wel drie jurken voor mij gemaakt van verschillende lengtes en toen mocht ik buiten op een tafel gaan liggen met allemaal mensen eromheen.

Het was een toetjesfeest van Nandoa, een soort van ritueel en ik had nog nooit zoveel toetjes gezien! Ze gingen ook allemaal cakes en taartjes op mij leggen en ik moest erg lachen omdat ze mijn benen en gezicht versierden met aardbeiensaus en pudding tussen mijn tenen smeerden. Je mocht met je handen eten en er was heel veel wijn. Slagroomsoesjes en chocolade, zoveel lekkere dingen heb ik nog nooit in mijn leven gehad en ze gingen het me allemaal voeren. Toen heeft de dode priester van Nandoa mij nog gezegend door een teken op mijn voorhoofd te tekenen met iets roods en plakkerigs en Kiara van de Merodes voerde me heel veel wijn.

Daarna ging het fout want boeren werden boos en ze gingen de mensen op het feestje slaan. Ik zat nog op de tafel en ik had aardbeiensaus en cake in mijn haren. Toen wilde een van de priesters van Nandoa en Celes mij wel naar de douche brengen, heel graag zelfs. Maar gelukkig was daar een meisje van de kleermaker en die bracht mij naar de douche en zorgde dat ik schone kleding had.

Daarna moest ik naar een feestje van Aon. Eigenlijk hadden we het werk verdeeld, maar het andere meisje achter de bar was ziek en ging naar bed. Ik moest dus ook op het tweede feestje werken. Een van de broeders heeft de tempel laten zien. Ik wil niet biechten in Speranza. Er zijn twee biechtkelders maar ze worden voor andere dingen gebruikt. Raar genoeg mocht ik op het feestje gewoon zitten, dat vonden mijn voeten wel fijn! De rechter heeft toen zelfs thee voor mij gehaald, dat was wel een beetje raar hoor. Maar het was daar warm en er was een muziekje en toen ik mocht zitten viel ik een beetje in slaap. Een van de zusters van Aon zei dat het niet erg was en dat ik best naar bed mocht.

 Maar toen kwam Jim, de echte baas van de bar binnen en die keek een beetje naar mij. Toen wist ik al dat het fout was, ik probeerde nog snel wat bekers af te gaan wassen maar hij knikte met zijn hoofd en ik moest terug naar de bar. Daar had hij het Steven al verteld en die was heel, heel erg boos en ik moest weer achter bar staan, omdat ik daarmee meer geld zou verdienen. Maar hij had wel gelijk hoor, ik mag ook niet zitten of slapen tijdens werktijd! Nu is het weer goed hoor, maak je maar niet ongerust. Ik heb boven de bar een eigen kamertje gekregen met een bed en een kast en een stoel, helemaal voor mij alleen! Ik beloof dat ik heel hard zal werken en nog meer geld zal verdienen, daarna kom ik weer naar huis.

Geef maar een knuffel aan Kaatje, Trea, Sytse, Karen, Jos en Jeroentje en natuurlijk een aai voor Henk.

Ik hou van jullie!
Giesje

Hmm is er zoiets als leermeester picknick? In dat geval denk ik dat Inanna de skill inmiddels wel bij elkaar heeft gespaard :P

Zie hier Charm 16. Op een verlaten eiland in de mist ligt een onderwater tempel met een opgesloten grijze elf die absoluut gered moest worden. Verder meer ruïnes, raadsleden, politieke gevoeligheden.....en de bloedelven houden een picknick in de zon.

 

 

Na een heerlijk weekend onthaasten bij omdathetkan en Lenny in Nijmegen met films, wijn en een geweldig lange wandeling door prachtig bos op zondag mag ik nu ook nog eens Later naar mijn Werk. Ik zie een beetje op tegen Werk...laatste 1.5 week en nu ja, zoals altijd zijn de laatste loodjes zwaar, zeker nu het tijd is geworden voor Zwarte Pieten spelen en ik mijn best doe om ze terug te gooien over de schutting. Meh...nog even volhouden: bijna klaar!

Meer informatie op het poekie front: 29 juni worden ze geënt en en weekje later mogen ze naar ons toe! Woei! Ik kan haast niet wachten!